بيعت كند و بيعت در تاريكى شب را از او كافى مىدانست . ( 1 ) اما امام عليه السّلام از اين كار ، خوددارى نمود و واقعيت را به صراحت براى وى بيان كرد و فرمود : « اى امير ! ما اهل بيت نبوت و معدن رسالت هستيم . خداوند به ما آغاز نمود و به ما ختم خواهد فرمود ، يزيد ، فاسقى فاجر است كه شراب مىنوشد و نفسى را كه خداوند حرام فرموده ، مىكشد ، فسق و فجور را آشكارا انجام مىدهد و كسى چون من با يزيد بيعت نمىكند . . . » . اين كلمات ، درجهء صراحت و بلندهمتى و قدرت مقابله در راه حق ، نزد آن حضرت را بيان مىنمايد . ( 2 ) و از انواع آن صراحتى كه عادت آن حضرت بوده و از ذاتيات ايشان شده بود ، اين است كه هنگام خارج شدن به سوى عراق ، خبر دردناك كشته شدن سفيرش يعنى « مسلم بن عقيل » و فروگذاشتن وى از سوى اهل كوفه به او رسيد ، پس به كسانى كه بخاطر منفعت و نه براى حق ، آن حضرت را دنبال كرده بودند ، فرمود : « پيروان ما ، ما را فروگذاشته‌اند ، پس هر كس از شما انصراف را دوست داشته باشد ، منصرف شود ، هيچ تعهدى بر گردن وى نخواهد بود . . . » . صاحبان طمعها از او جدا شدند و افراد برگزيده از اهل بيتش همراه وى ماندند « 1 » . ( 3 ) در آن ساعتهاى سخت كه امام نيازمند ياوران بود ، از فريب و نيرنگ خوددارى كرد ؛ زيرا معتقد بود آن حالتى نيست كه نفوس عظيم معتقد به پروردگار و مؤمن به عادلانه بودن امر خويش ، به آن متصف باشد . ( 4 ) و از نمونه‌هاى آن صراحت اينكه اهل بيت و يارانش را در شب دهم محرم

--> ( 1 ) انساب الاشراف ، 3 / 169 .